{"success":true,"data":[{"id":"sn-4114","kind":"shereno","text_persian":"می توانم با آن گل زیبای اخلاص بسی حرف بزنم با صند لی های تازه ی افراط مزور با در های بسته بر روی حقیقت با دستمال کاغذی پاک حواس روییده از خاک سخنگو و لامپ های مهتابی روشن که فضای تاریک اطاق را در هم می شکند\nبا پرده های خاضع کر کره که پشت سرم آواز شجاعت دیوار را می خوانند آواز دیوار فرازشده بر پنجره های مهربان امید با گوشی خراب تلفن که لاشه ی مرده ی پرنده ی افسوس را تداعی می کند و بلا خره فرصت طلایی آنرا دارم که بر خیزم همه چیز را در هوای ترنم تغییر جاری کنم و آسمان ابری – آفتابی را از پشت پنجره در فضای روحم بریزم در نسیم بزرگراه در های بسته را بگشایم\nدر آهنگ گلستان سالن پنجره های قدم زدن را صدا بزنم و ثانیه هایی را در هوای پا ک بالا ی تپه پرواز نمایم لبخند های طلایی زندگی را در عمق روحم جاری سازم می توانم در امتداد درخشش آفتاب متولد شوم و آواز راه دلگشا را راه بروم می توانم کلمات زیبا را در لحظه های نا ب انتخاب جستجو نمایم وبا آنها شعر نسیم دلکش امیدواری را بسرایم می توانم جان درخت را به تفکری خلاق دعوت کنم و بادبان دلم را بر کشتی تشنه ی ذهنم به اهتزاز در آورم می توانم با جهان متنوع تغییر به نجوا بنشینم بی مهابا با همه ی دلم و کهکشان ها سخن بگویم جان تفکر بی شک عاشقانه در جستجوی توست ای فراتر از وهم وگمان وکنکاش","poet":"قاسم حسن نژاد","title":"ارتباط","book":"موج کبود خلوص","source":"موج کبود خلوص","tags":["شعر نو","قاسم حسن نژاد"],"line_origin":"separators","line_count":3},{"id":"sn-4156","kind":"shereno","text_persian":"من نبودم\n/ مادرم یتیم شد\nمن نبودم\n/ درختان، بی شکوفه نشستند\nمن نبودم\n/ گنجشکها برگ و بارشان را بستند\n/ و از بهار گذشتند\nمن نبودم\n/ نارنج ها از درخت به زیر افتادند\nانجیرها از تراکم درد ترکیدند\nارباب صبحانه ای لذیذ از انجیر خورد\nمادرم گفت:\n/ ای کاش گرگها مرا می بردند\n/ ای کاش گرگها مرامی خوردند\nمن نبودم\n/ مادرم یتیم شد\nهیمه های نیم سوخته\n/ «کله چال» را از آتش می انباشتند\nو ارباب کاهنی بود\n/ که با هیمه های نیم سوخته\n/ به تأدیب مادرم بر می خاست\nارباب کاهنی بود\n/ که سرنوشت مادرم را پیشگویی می کرد\nو «ملوک» نانجیب زاده\n/ که خلوت ارباب را پر می کرد\nآب را بر خاکستر می ریخت\nمادرم غذای خاکستری می خورد\nو بچه های خاکستری به دنیا می آورد\nلاک پشتهای مزرعه مرا می شناسند\nمن بر بالشی از علف می خوابیدم\nقورباغه ها برایم لالایی می خواندند\nمادرم از مزرعه که برمی گشت\nسبدش از دوبیتی سرریز بود\n\nچندی موبمجم این بند پییه\nچندی پیدا کنم شمشاد نییه\nشمشاد نی مره صدا ندینه\nاونی که موخینم خدا ندینه\n\nبرای رفوی پیراهنهای پاره ی ما\nدوبیتی و اشک کافی بود\nسوزن که به دستش می رفت\nنه، بر جگرم می رفت\nکی می توانستم گریه کنم\nکیومرث خان می گفت:\nدهانت را ببند\nآیا آسمان به زمین آمده است\nما که چیزی احساس نمی کنیم\nبالش من سنگین بود از اشکهای من\nبا گوشه ی زمخت لحافم\nاشکهایم رامی ستردم\nبر دامن مادرم اگر گندم می پاشیدم\nسبز می شد\nاز بس گریسته بود\nآسمان تنها دوست مادرم بود\nمادرم ساده و سبز مثل «ولگان» بود\nمن شعرهای نا سروده ی مادرم را می گویم\nمن با «آمیر گته یا» خوابیدم\nمن با «آمیر گته یا» شیر خوردم\nمن با «آمیر گته یا» گریه کردم\n/ من نبودم\n/ من شاعر نبودم\n/ مادر یتیم شد\nمزردشت، 9/5/1364","poet":"سلمان هراتی","title":"آب در سماور کهنه","book":"از آسمان سبز","source":"از آسمان سبز","tags":["شعر نو","سلمان هراتی"],"line_origin":"separators","line_count":62},{"id":"sn-932","kind":"shereno","text_persian":"اسب سفید وحشی بر آخور ایستاده\nگرانسر اندیشناک سینه ی مفلوک\nدشت هاست اندوهناک قلعه ی\nخورشید سوخته است با سر\nغرورش، اما دل با دریغ، ریش\nعطر قصیل تازه نمی گیردش به\nخویش اسب سفید وحشی، سیلاب\nدره ها بسیار از فراز که\nغلتیده در نشیب رم داده\nپر شکوه گوزنان بسایر در\nنشیب که بگسسته از فراز تا\nرانده پر غرور پلنگان اسب\nسفید وحشی با نعل نقره\nوار بس قصه ها نوشته به\nطومار جاده ها بس دختران\nربوده ز درگاه غرفه ها\nخورشید بارها به گذرگاه گرم\nخویش از اوج قله بر کفل او\nغروب کرد مهتاب بارها به\nسراشیب جلگه ها بر گردن\nسطبرش پیچید شال زرد کهسار\nبارها به سحرگاه پر نسیم\nبیدار شد ز هلهله ی سم او\nز خواب اسب سفید وحشی اینک\nگسسته یال بر آخور ایستاده\nغضبناک سم می زند به خاک\nگنجشک ای گرسنه از پیش\nپای او پرواز می کنند یاد\nعنان گسیختگی هاش در قلعه\nهای سوخته ره باز می کنند\nاسب سفید سرکش بر راکب\nنشسته گشوده است یال\nخشم جویای عزم گمشده ی\nاوست می پرسدش ز ولوله ی\nصحنه های گرم می سوزدش به\nطعنه ی خورشید های شرم با\nراکب شکسته دل اما نمانده\nهیچ نه ترکش و نه خفتان،\nشمشیر، مرده است خنجر شکسته در\nتن دیوار عزم سترگ مرد\nبیابان فسرده است اسب سفید\nوحشی! مشکن مرا چنین بر من\nمگیر خنجر خونین چشم خویش\nآتش مزن به ریشه ی خشم سیاه\nمن بگذار تا بخوابد در خواب\nسرخ خویش گرگ غرور گرسنه\nی من اسب سفید وحشی دشمن\nکشیده خنجر مسموم نیشخند\nدشمن نهفته کینه به پیمان\nآشتی آلوده زهر با شکر\nبوسه های مهر دشمن کمان\nگرفته به پیکان سکه ها اسب\nسفید وحشی من با چگونه عزمی\nپرخاشگر شوم ما با کدام مرد\nدرآیم میان گرد من بر کدام\nتیغ، سپر سایبان کنم من در کدام\nمیدان جولان دهم تو را اسب سفید\nوحشی! شمشیر مرده است خالی\nشده است سنگر زین های آهنین\nهر دوست کو فشارد دست مرا به\nمهر مار فریب دارد پنهان در\nآستین اسب سفید وحشی در\nقلعه ها شکفته گل جام های\nسرخ بر پنجه ها شکفته گل\nسکه های سیم فولاد قلب زده\nزنگار پیچید دور بازوی\nمردان طلسم بیم اسب سفید\nوحشی در بیشه زار چشمم جویای\nچیستی؟ آنجا غبار نیست گلی\nرسته در سراب آنجا پلنگ نیست\nزنی خفته در سرشک آنجا\nحصارنیست غمی بسته راه خواب\nاسب سفید وحشی آن تیغ های\nمیوه اشن قلب ای گرم دیگر\nنرست خواهد از آستین من آن\nدختران پیکرشان ماده آهوان\nدیگر ندید خواهی بر ترک\nزمین من اسب سفید وحشی خوش\nباش با قصیل تر خویش با یاد\nمادیانی بور و گسسته یال شییهه\nبکش، مپیچ ز تشویش اسب سفید\nوحشی بگذار در طویله ی\nپندار سرد خویش سر با بخور\nگند هوس ها بیا کنم نیرو\nنمانده تا که فرو ریزمت به\nکوه سینه نمانده تا که\nخروشی به پا کنم اسب سفید\nوحشی خوش باش با قصیل تر\nخویش اسب سفید وحشی اما\nگسسته یال اندیشناک قلعه\nی مهتاب سوخته است گنجشک\nهای گرسنه از گرد آخورش\nپرواز کرده اند یاد عنان\nگسیختگی هاش در قلعه های\nسوخته ره باز کرده اند","poet":"منوچهر آتشی","title":"خنجرها ، بوسه ها و پیمان ها","book":"آهنگ دیگر","source":"آهنگ دیگر","tags":["شعر نو","منوچهر آتشی"],"line_origin":"reconstructed","line_count":95},{"id":"sn-3995","kind":"shereno","text_persian":"ـ رویش جوان اتفاقی تیره ـ احساس سرد برفی تراکم تاثر ـ زیر بار منت کسی رفتن ـ چون گیر کردن در ریشه های منجلاب مرداب است ـ نه عطر گلی خوشایند است\nـ نه درخت آفتاب دلپذیر و زیبا ـ منت نپذیر ـ چون پرنده و مو رچه و باد ـ در دل سیل و زلزله ـاتفاق تیره ی سرنوشت گندم ـ تاثر روز و شب و ساعت ـ چشمان اضطراب ترا می بلعد ـ اتفاق تیره ی سرنوشت سیب ـ تراکم تلخ زهر را در خود مریز ترانه ی کولی؛ در نقش پرنده ی باران می نشیند","poet":"قاسم حسن نژاد","title":"اتفاق ناگوار","book":"شتاب عارفانه نور","source":"شتاب عارفانه نور","tags":["شعر نو","قاسم حسن نژاد"],"line_origin":"separators","line_count":2},{"id":"sn-1061","kind":"shereno","text_persian":"زنی که از شمال 1377 می آید\nبرهنه می کند مویش را در تالاب\nهنوز اندکی آبی و می تاراند\nماهی هایی را که در قواره ی\nکرمینه عمر هزاران ساله یافته\nباستانی شده اند اما هنوز\nسنگواره، نه گذشته، در جنوب\n1310 مرده است؟ جوبارکی که:\nبسی کند و کاوید و کوشش\nنمود / کز آن سنگ خار راهی\nبرگشود گذشته از زیر پیکره ی\nصخره ی من تا گذشته باشد از\nمن صخره سوی سر بالایی\nزمین و زمان و رسیده باشد\n- شاید - به آینده که در\nشمال 1377 واقع است و\nواقع نیست نیست، چون که از آن\nسوی قطب دوباره به سمت جنوب\n1310 می رود تا باز از\nزیر هزارها من صخره عبور\nکند و دور بزند هزارها\n1377 را زنی که از جنوب و\nشمال 1310 و 1377 عبور\nکرده، در میانه راه هزارها\nبار مویش را در آبهای کهنه و\nنوزاد برهنه کرده گرچه روسری\nمشکی دارد حالا هزارها ماهی\nپیر کوچک را برخیزانده پوده\nهای باستانی برکه ها هزارها\nشاعر مرده را رستاخیزانده از\nهزار گورستان گاهی گورستان و\nگاهی گلزار و حالا پارک و\nفردا زنی که از شمال 1377\nآمده یک بار در جنوب 1310 مرا\nملاقات کرده گذشته ز من\nصخره تا دوباره برسد به صخره\nی من به سنگ آخری من که از\nکناره اش همیشه علف های سبز\nسیراب بر می خیزد از آبیاری گریه ها","poet":"منوچهر آتشی","title":"زنی - فرازمان و زمین","book":"اتفاق آخر","source":"اتفاق آخر","tags":["شعر نو","منوچهر آتشی"],"line_origin":"reconstructed","line_count":39},{"id":"sn-2257","kind":"shereno","text_persian":"زمین کوچک گفت به تکیه گاه\nرسیدم و بعد از این هرگز\nفرو نمی ریزم زمین برهنه شد و\nتنش را به آفتاب سپرد زمین\nکوچک آه چه قدر عاشق بود","poet":"سیما یاری","title":"آه","book":"در سایه ی آفتاب","source":"در سایه ی آفتاب","tags":["شعر نو","سیما یاری"],"line_origin":"reconstructed","line_count":5},{"id":"sn-184","kind":"shereno","text_persian":"برای نوروزعلی غنچه\nراه در سکوت ِ خشم به جلو خزید و در قلب ِ هر رهگذر غنچه‌ی پژمرده‌یی شکفت:\n«ـ برادرهای یک بطن! یک آفتاب ِدیگر را پیش از طلوع ِ روز ِ بزرگ‌اش خاموش\nکرده‌اند!»\nو لالای مادران بر گاه‌واره‌های جنبان ِ افسانه پَرپَر شد:\n«ـ ده سال شکفت و باغ‌اش باز غنچه بود.\nپایش را\nچون نهالی\nدر باغ‌های آهن ِ یک کُند\nکاشتند.\nمانند ِ دانه‌یی به زندان ِ گُل‌خانه‌یی قلب ِ سُرخ ِ ستاره‌یی‌اش را\nمحبوس داشتند.\nو از غنچه‌ی او خورشیدی شکفت\nتا\nطلوع نکرده\nبخُسبد چرا که ستاره‌ی بنفشی طالع می‌شد از خورشید ِ هزاران هزار غنچه چُنُو. و سرود ِ مادران را شنید که بر گهواره‌های جنبان\nدعا می‌خوانند\nو کودکان را بیدار می‌کنند تا به ستاره‌یی که طالع می‌شود و مزرعه‌ی برده‌گان را روشن می‌کند سلام\nبگویند.\nو دعا و درود را شنید از مادران و از شیرخواره‌گان; و ناشکفته در جامه‌ی غنچه‌ی خود\nغروب کرد\nتا خون ِ آفتاب‌های قلب ِ ده‌ساله‌اش ستاره‌ی ارغوانی را\nپُرنورتر کند.»\nوقتی که نخستین باران ِ پاییز عطش ِ زمین ِ خاکستر را نوشید و پنجره‌ی بزرگ ِ آفتاب ِارغوانی به مزرعه‌ی برده‌گان گشود تا آفتاب‌گردان‌های پیش‌رس به‌پاخیزند،\nبرادرهای هم‌تصویر! برای یک آفتاب ِ دیگر پیش از طلوع ِ روز ِ بزرگ‌اش گریستیم.\nمهر ۱۳۳۰","poet":"احمد شاملو","poet_english":"Ahmad Shamlou","title":"مرثیه","book":"آهن‌ها و احساس","source":"آهن‌ها و احساس","tags":["شعر نو","احمد شاملو"],"line_origin":"separators","line_count":26},{"id":"sn-2338","kind":"shereno","text_persian":"به سوی نقطه ی روشن پرید به\nسوی نقطه ی روشن که در درون\nحبابش نشسته بود آنجا پرید\nحباب مانع بود پرید حباب\nمحکم بود پرید کوفت تنش را به\nمانع محکم گداخته بود\nچراغ و شب سیاه بود سیاه","poet":"سیما یاری","title":"حباب","book":"درهوای بی خویشتنی","source":"درهوای بی خویشتنی","tags":["شعر نو","سیما یاری"],"line_origin":"reconstructed","line_count":7},{"id":"sn-3655","kind":"shereno","text_persian":"مثل اون وقتا هنوز دلم برات\nلک می زنه حسرت داشتن تو،‌پیر\nشده، عینک می زنه صورتم\nسرخ شده بود،‌اما حالا\nکبود شده جدایی یه عمر\nداره توی اون چک می زنه\nاونی که من نمی خواستمش ولی\nمنو می خواست منو می بینه یه\nوقت، دوباره چشمک می زنه یادته\nمشروط دوست داشتن تو شدم یه\nعمر؟ هنوزم کامپیوتر داره برام\nتک می زنه حالا که گذشت و\nرفتی و منم تموم شدم مث تو\nکی آدمو جای عروسک می زنه؟\nدیشب از خواب پریدم خوب شد،\nآخه دیدم یکی داره به ماشین\nتو، هی گل میخک می زنه\nتو که تنها نبودی،‌یکی\nپیشت نشسته بود بگذریم این\nدل من همیشه با شک می زنه\nاونی که بهم می گفت دوست\nدارم دوسم نداشت دیده بودم\nواسه ی دختره سوتک می زنه\nباورت می شه هنوز عاشقتم اون\nروز خوب دل هنوز واست «تولدت\nمبارک» می زنه تو زیاد دوسم\nنداشتی، خوب مقصر نبودی\nکی میاد امضا زیر قول یه\nکودک می زنه؟ نه که بچه\nها بدن،‌ پاک و زلاله\nقلبشون ولی نبض عقلشون یه\nقدری کوچک می زنه فکر نکن فقط\nتویی رسمه یه وقتا حوصله میره\nآسمون، خودش رو جای لک\nلک می زنه دختر همسایه\nمون، نمی دونه دوس نداری\nداره دور قاب عکست گل و\nپولک می زنه نه که فکر کنی به\nتو نظر داره، می کشمش مثلا\nداره رو زخمام گل پیچک می زنه\nکارش این نیس، طفلکی شب تا\nسپیده می شینه گل و بوته و\nشکوفه روی قلک می زنه راستی\nمن چرا تو نامم اینا رو به\nتو می گم نمی گم گوشای\nرؤیام دیگه سمعک می زنه جز\nواسه نوار تو که توش صدای\nنازته به نفس هام طعم عطر سیب\nقندک می زنه نامه مو جواب\nنده،‌دوسم نداشته باش ولی\nنذا اصلا نزنه قلبی که\nاندک می زنه پیش هیچ کسی\nنرو، حلقه دس کسی نکن چون\nگناهه، من هنوز دلم برات لک می زنه","poet":"مریم حیدرزاده","title":"حسرت داشتن تو","book":"يا تو يا هيچ کس","source":"يا تو يا هيچ کس","tags":["شعر نو","مریم حیدرزاده"],"line_origin":"reconstructed","line_count":54},{"id":"sn-1718","kind":"shereno","text_persian":"ما چو رودیم و به هر جلگه\nروانیم همه با سکون مردهو با\nولوله جانیم همه لاله رویا\nمنشین گرم محبت برخیز تا به\nصحرای وطن گل بنشانیم همه\nخوشتر آنست که چون میگذرد\nفرصت گل داد خود را ز گلستان\nبستانیم همه در بهاران\nبنشینیم کنار گل و سرو که\nسرانجام در آغوش خزانیم\nهمه در غم دور جوانی که به\nغفلت بگذشت روز پیری سر\nانگشت گزانیم همه ما در این\nگلشن طوفان زده ی فصل\nخزان نرگسانیم که بر گل\nنگرانیم همه خاک ره دگران\nباش که با این همه ناز روزی\nآید که گل کوزه گرانیم همه\nگر چه پاشیده به آفاق جهان\nرنگ یقین باز از خلق هستی به\nگمانیم همه تا سرانجام به\nدریای قیامت برسیم ما چو\nرودیم و به هر جلگه روانیم همه","poet":"مهدی سهیلی","title":"رود و جلگه","book":"هزار خوشه عقیق","source":"هزار خوشه عقیق","tags":["شعر نو","مهدی سهیلی"],"line_origin":"reconstructed","line_count":23}],"count":10,"total":4400,"page":1,"limit":10,"line_mode":"auto","meta":{"note":"سطرهای شعر نو در نبود نشانهٔ شکست خط در منبع، بازسازی تقریبی شده‌اند. مقدار line_origin منبع هر متن را اعلام می‌کند."}}